Jego kino jest kinem drogi – dosłownie i metaforycznie. Przez wielkie miasta, a nawet ich dachy, przez bezdroża, w głąb siebie, w duszę bohatera. Zależy od spojrzenia, a raczej – sposobu patrzenia. Wim Wenders bowiem jest artystą, dla którego patrzenie nigdy nie było czynnością bierną. To akt uważności, odpowiedzialności i empatii – sposób istnienia w świecie.