Во ера на големи геополитички промени, нашето директно политичко опкружување (тука мислам на Балканот, но и пошироко), изгледа, во контраст, како релативно статичен општествен пејзаж: клобурци на силно анти-естаблишмент незадоволство, но покриени со еден жабарник на политичка безидејност, која блокира секаква посериозна промена на системот. Комбинацијата на масовно иселување (како одговор на бесперспективноста) и силна разочараност во државата, теоретски, би биле идеална подлога за една левичарска, либерална, револуциска идеја.