جمهوری اسلامی نزدیک به نیم‌قرن است که با الگوها و سازوکارهایی مشابه، از اعدام سیاسی در برخورد با مخالفان استفاده کرده است؛ روندی که نهادهای حقوق بشری آن را بخشی از سازوکار ارعاب و کنترل اجتماعی دانسته‌اند و خانواده‌های بسیاری، پیامدهای آن را در زندگی خود زیسته‌اند. نشانه‌ها اغلب شبیه یکدیگر است: بازداشت‌های امنیتی، قطع ناگهانی ملاقات‌ها، بی‌خبری طولانی، شکنجه و اعترافات اجباری، دادرسی‌های غیرشفاف، انتقال‌های ناگهانی به سلول‌های اجرای حکم و در بسیاری موارد اجرای اعدام‌ها بدون اطلاع قبلی